SM „Zacisze” w Oleśnicy obchodzi półwiecze swojego istnienia. Swą działalność Spółdzielnia rozpoczęła w 1961 roku. Jej bazą były 3 bloki odkupione od Rady Narodowej.  Pierwszym Prezesem był Piotr Sebastian (1961-1964).

Sześciokrotny przyrost ludności Oleśnicy oraz regulacje prawne z 1965 roku sprawiły, że Spółdzielnia rozpoczęła budowę domów własnych. W latach 1966-67 powstało pierwsze osiedle spółdzielcze dla 280 rodzin (ul. ks. Fr. Sudoła 19-26 i ul. Prosta 2-7). Fakty dokonane nobilitowały w środowisku Spółdzielnię i prezesa Józefa Muraczewskiego (1965-1969).

Dynamiczny rozwój przemysłu i przyrost ludności w latach 70-tych generował procesy urbanizacyjne. Spółdzielnia rosła w siłę. Lata 1970-73 to narodziny Zielonego Osiedla i 567 spółdzielczych mieszkań w rejonie ulic Żeromskiego, Mickiewicza, 3 Maja i Kilińskiego. Spółdzielnia przybrała nazwę „Zacisze”, stała się kooperatywą lokatorsko-własnościową, powołała jako swoją agendę  Zakład Budowlano-Remontowy i ośrodek społeczno-wychowawczy „Korelat”. Część mocy przerobowych przeniesiono deglomeracyjnie do Bierutowa.

Łącznie dorobek „Zacisza” w czasie, kiedy prezesował Józef Menzel wynosił 16 budynków (14 Oleśnica, 2 Bierutów), w nich 646 mieszkań o powierzchni użytkowej 35 539 m².

Lata 1974-79 były okresem niebywale nasilonej działalności inwestycyjno – budowlanej „Zacisza”. Obowiązująca w kraju technologia wielkiej płyty ułatwiała „produkcję” domów, choć później wymusiło to kosztowne programy naprawcze. Dużym wyzwaniem dla „Zacisza” i prezesa Janusza Ludowicza stała się budowa największego, bo dla 198 rodzin, wieżowca w mieście przy ulicy Pl. Zwycięstwa 1 oraz ukończenie mniejszego, liczącego 110 mieszkań wysokościowca przy ulicy Klonowej 12. Plac Zwycięstwa i spółdzielcze osiedle Klonowa bardzo szybko stały się wizytówkami Oleśnicy. Dorobek spółdzielni w latach 1974-79 to 833 mieszkań o łącznej powierzchni użytkowej    46 845m².

Zarząd i prezes Bolesław Dopierała kontynuowali dzieło poprzednika. Wieżowce przy Klonowej to spółdzielcze mieszkania dla 221 rodzin. Wschodni kierunek budowlanej ofensywy „Zacisza” zaowocował zbudowanym w latach 1981-86 osiedlem Serbinów. Zaostrzenie przepisów w zakresie wymogów termicznych wymusiło kosztowne termorenowacje i opracowanie technologii kasetonowej. W latach 1985-88 w tej technologii zbudowano 5 domów z 260 mieszkaniami.

Dorobek Zacisza z lat 1979-88 to 1304 mieszkań spółdzielczych w Oleśnicy oraz 231 mieszkań w Bierutowie o łącznej powierzchni użytkowej 118 786 m²!

Zmiana ustroju państwowego po 1989 roku zobowiązywała Spółdzielnię i prezesa Eugeniusza Duszyńskiego do podjęcia zadań adaptacyjnych. Krytyczna ocena wielkopłytowej „produkcji” domów dała preferencje technologii kasetonowej. W efekcie w roku 1990-91 „Zacisze”, niejako z rozpędu, zbudowało w technologii wielkiej płyty 24 mieszkania – i aż 175 mieszkań z użyciem kasetonów. Sztandarowym przykładem hybrydy łączącej technologię wielkopłytową z przywróconym do łask budownictwem tradycyjnym stał się piękny zespół budynków przy ulicy Szkolna-Okrężna.

Technologia tradycyjna znalazła też uznanie w oczach prezesa Włodzimierza Obiegło, pod rządami którego cztery budynki [z sześciu] zbudowano w tej technologii.

Od wczesnych lat 90-tych nowy Zarząd i Prezes musieli stawić czoła surowym prawom ekonomii. System inwestycji bezkredytowych wywołał regres w budownictwie spółdzielczym. W tej sytuacji przyjęto do realizacji program szeroko rozumianej modernizacji zasobów oraz rozpoczęto prace wdrożeniowe programu restrukturyzacji Spółdzielni. Rachunek ekonomiczny nakazał likwidację ZBR-u, sprywatyzowanie, za zgodą stron, Zespołu Konserwatorów, ograniczenie do niezbędnego minimum liczby zatrudnionych.

Do dziś „Zacisze” zarządza 3976 mieszkaniami, w tym 291 w Bierutowie. W mieszkaniowych zasobach Spółdzielni mieszka łącznie 9 925 osób, w tym 738 osób w Bierutowie. Pełnoprawnych członków „Zacisza” w liczbie 370 czeka na rozpoczęcie budowy spółdzielczych mieszkań w Oleśnicy.